Petra

Południowo-zachodnia część Jordanii to region zamieszkiwany niegdyś przez Nabatejczyków. Po dziś dzień zachowały się ruiny zamieszkiwanego przez nich miasta o nazwie Petra. Położona jest ona w skalnej dolinie, do której dostać się można tylko i wyłącznie za pomocą wąwozu As-Sik. Wcześniej te wyżynne i półpustynne tereny zamieszkiwane były prze myśliwych oraz zbieraczy. Po tym jak osiedlili się tam Nabetajczycy, w miarę upływu czasu stworzono w skałach płaskowyżu miasto wyposażone w rozbudowany system wodociągów oraz cystern skalnych mogących przechowywać wodę. Podziwiając architekturę tej budowli zauważyć można elementy pochodzenie greckiego, rzymskiego, syryjskiego oraz egipskiego. Dodatkowo, godne podziwu są rodzime części założycieli, które po dziś dzień dodają jej magiczny urok oraz niesamowity wygląd. Chcąc dokonać podziału na okresy zmian zachodzących w architekturze możemy wyróżnić trzy takie etapy. Są to etap nabatyjski (III-II w. p.n.e.), etap hellenistyczny (I w. p.n.e. – I w. n.e.) oraz etap rzymski trwający od II do III w. n.e. Wśród budowli Petra zalegujących na największe uznanie znajduje się między innymi Skarbiec Faraona Chazne, klasztor Deir oraz Pałac Córki Faraona o nazwie Kasr al. Bint Faraoun. Wśród najciekawszych budowli występujących na terenie Brazylii, znajduje się usytuowany na szczycie góry Corcovado w Rio de Janeiro mierzące 38 metrów wysokości Pomnik Chrystusa Zbawiciela. Odsłonięcie wybudowanej na cześć Zbawiciela statuy nastąpiło 12 października 1931 roku. Ten niesamowity posąg zaprojektowany został przez francuskiego rzeźbiarza pochodzenia polskiego o imieniu Paul Landowski. Ma on kształt wzniosłej na szczycie olbrzymiej osoby, która swymi rozpostartymi ramionami obejmującymi całe miasto wita przybywających turystów. Pieniądze niezbędne na jej wzniesie zebrano w Kościołach rozproszonych po całej Brazylii. Sama głowa figury waży 35 ton, natomiast każda z dłoni po 9 ton. Szerokość rozpiętości pomiędzy końcami palców to aż 23 metry. Powyższe dane liczbowe świadczą jedynie o ogromie oraz masywności wybudowanej budowli. Odkąd w lipcu 2007 roku został uznany za jeden z siedmiu nowych cudów świata dla nie jednego turysty stał się obiektem godnym i wartym zobaczenia. Dzięki temu stał się również symbolem miasta charakterystycznym obiektem Rio de Janeiro, który jak zgodnie z historią został stworzony na cześć upamiętnienia setnej rocznicy niepodległości Brazylii. Najbardziej znanym indyjskim mauzoleum położonym w Agrze, mieście nad rzeką Jamuna jest Tadź Mahal. Zwany również Świątynia Miłości wzniesiony został przez Szahdżahana na pamiątkę zmarłej 36-letniej żony o imieniu Mumtaz Mahal. Fascynujący obiekt budowlany tworzą dwa elementy. Ogromna świątynia z wielką kopuła o kształcie cebuli oraz potężną bramą symbolizującą wrota do Raju. Zgodnie z legendą zrozpaczony po utracie ukochanej indyjski cesarz spełnił jej trzy złożone na łożu śmierci obietnice. Zaopiekował się dziećmi, nigdy się powtórnie nie ożenił oraz wybudował na jej cześć grobowiec-mauzoleum, dzięki któremu zawsze o niej pamiętano. Tadź Mahal w całości zbudowany jest z najlepszego w swym rodzaju marmuru, którego powierzchnie pokryte są szlachetnymi kamieniami oraz dekoracjami wykonanymi z czarnego marmuru. Całkowity czas budowy obiektu to okres ponad dwudziestu lat. Podczas wznoszenia oraz prac konstrukcyjny udział brało niespełna 25 tysięcy robotników, którzy wg niepotwierdzonych źródeł po zakończeniu budowy mieli mieć obcięte wszystkie palce, aby nigdy już nie mogli wznieść czegoś tak pięknego. Zgodnie z decyzją z lipca 2007 roku Tadź Mahal uznany został za jeden z siedmiu nowych cudów świata.