Wędrując po Bieszczadach, warto zwrócić uwagę na urokliwe drewniane cerkiewki. Były one budowane zazwyczaj na wzniesieniu w otoczeniu drzew. Do końca XIX wieku budowano wyłącznie z drewna, zazwyczaj z ołtarzem skierowanym na wschód. Większość cerkiew dzieli się na trzy części: prezbiterium, nawę i babiniec. Prezbiterium jest symbolem nieba, tam kapłan odprawia msze. Ziemię symbolizuje nawa, to w niej gromadzą się wierni. Nawę od prezbiterium oddziela ikonostas, który jest rodzajem ściany zbudowanej z ikon. Prawie zawsze SA one usadowione w określonym porządku. Pośrodku znajdują się diakońskie wrota. Babiniec przeznaczony był pierwotnie dla kobiet później jednak one mogły wchodzić podczas mszy do nawy. Inny jest również symbol krzyża. Chrystus ma przybitą każdą nogę oddzielnie, a sam krzyż ma trzy ramiona, które symbolizują łotrów. Czasami u dołu znajduje się półksiężyc, symbolizujący zwycięstwo chrześcijan nad Islamem. Bojkowie zamieszkiwali tereny trudnodostępne, o mało urodziwych ziemiach, dlatego ich głównym zajęciem było pasterstwo i hodowla. Hodowano przeważnie bydło i owce. Rolnictwo miało mniejsze znaczenie. Bojkowie bardzo chętnie wynajmowani byli jako kosiarze. Życie ich było ciężkie, wiosną często kończyły się wszystkie zapasy. Chleb pieczono z mąki owsianej mieszanej z sieczką. Jedzono liście lebiody, gorczycy i pokrzywy. Używano sera, mleka, ale mięso było rzadkością na stole. W chacie bojkowskiej często mieszkało kilka rodzin. Cała rodzina żyła zazwyczaj w jednej izbie. Najważniejszą osobą był ojciec. On posiadał wszystkie pieniądze i decydował ca należy kupić. Ubranie Bojków było skromne. Latem nakładano sirak z czerwonego lub brązowego owczego sukna. Zimą noszono owcze kożuchy, a pod spód wkładano lejbiki, koszule szyte z sukna, sięgające do bioder. Codziennym obuwiem były chodaki. Ciekawe były domy chłopskie. Obejście składało się z jednego długiego budynku, w którym mieściła się izba mieszkalna, sień, komora i stajnia. Wszystkie sprzęty zrobione były własnoręcznie z drewna, kamienia i skał.

Cerkiew Prawosławna w Mrągowie wybudowana została pod koniec XIX wieku. Pierwotnym zamierzeniem było to, iż budynek ten miał być synagogą. I tak też się stało, jednak gdy nastała II wojna światowa, to budowla ta została bardzo zdewastowana przez hitlerowców. Stało to się już na początku wojny, bowiem od razu w 1939 roku. Jednak od razu po wojnie budowla została przywrócona do dawnej świetności. Kosztowało to bardzo wiele pracy, ale efekty tych robót możemy podziwiać do dzisiaj. Do cekrwi przychodzą nie tylko tamtejsi parafianie, ale chętnie zaglądają liczni turyści, dla których budynek ten jest po prostu zabytkiem, który trzeba zobaczyć i upamiętnić na fotkach lub filmie. Po odbudowie cerkwia została wyposażona we wszystko co nie zbędne było do przeprowadzania prawosławnych liturgii. Budynek cerkwii znajdziemy przy ulicy Roosevelta. Jeśli chodzi zaś o wygląd zewnętrzny niczym się nie wyróżnia od innych cerkwi. Budynek ma bowiem kształt prostokąta i wybudowany został w stylu neoromańskim. Przy obecnym podziale administracyjnym Mrągowo położone jest w województwie warmińsko mazurskim, natomiast jeszcze do 1998 roku należało do województwa olsztyńskiego. Jeśli chodzi o kościół, to Mrągowo jest przyłączone do diecezji warmińskiej. Mrągowo jednak charakteryzuje duża liczba jezior. Wszystkie jeziora są pochodzenia lodowcowego. Dzięki temu panuje tutaj dość specyficzny mikroklimat. Jeśli chodzi o sam teren miasta nie jest on płaski, jak się większości osób wydaje, które jadą zwiedzać Mazury. Mrągowo bowiem położone jest na licznych pagórkach, które są doskonałym urozmaiceniem krajobrazu. Najwyższe mrągowskie wzgórze liczy 200 metrów nad poziomem morza. Natomiast w centrum Mrągowa przy ulicy Wileńskiej i Giżyckiej zaskoczą nas przepiękne wąwozy, których nigdzie indziej na pewno już nie spotkamy. Warto zatem zajrzeć do Mrągowa, chociaż by po to, aby zobaczyć, jak jest to pięknie położone miasto i jak wspaniale można tutaj oderwać się od codziennych obowiązków. Bo Mrągowo to również miasto z licznymi rozrywkami.

Przez nie jednego uważany za najpiękniejszy obiekt położony w Rzymie, Amfiteatr Flawiuszów wzniesiony został w latach 80-tych n.e. Bardziej znana turystom nazwa tego zabytku to Koloseum. Przyjmuje ono kształt eliptycznej budowli, która w swym obwodzie sięga 524 metry długości. Szeroka na 156 metrów oraz długa na 188 w swym ogromie może pomieścić od 45 do 90 tysięcy osób. Nie bez powodu przyznano mu w lipcu 2007 roku miano jednego z siedmiu nowych cudów świata. Dowodem jest fascynująca architektura budynku oddająca swym charakterem atmosferę oraz historie sprzed kilkuset tysięcy lat. Budowla składa się z czterech kondygnacji przy budowie, których zastosowana tzw. spiętrzenie porządków. Najniższa z kondygnacji to porządek toskański, druga joński, natomiast trzecia koryncki. Czwartą, ostatnią kondygnację tworzą jedynie małe okna. Po dziś dzień podziać można pozostałości filarów, kolumn oraz pomieszczeń takich jak szatnie, sale gladiatorów czy klatki, w których przechowywaną zwierzęta. To starożytne Koloseum oprócz swych walorów architektonicznych, posiada również ogromne znaczenie dla chrześcijaństwa. W 1744 roku zostało, bowiem ogłoszone miejscem, w którym prześladowano chrześcijan, natomiast od połowy XVIII wieku w każdy Wielki Piątek odprawiana jest w nim przez papieża droga krzyżowa. Jednym z najlepiej zachowanych miast, niegdyś zamieszkiwanych przez Inków jest położone 112 kilometrów od Cuzco w Peru Machu Picchu. Znajdująca się w masywie Kordylierów osada usytuowana jest na wysokości ok. 2200 metrów. Powstałe w XV wieku oraz niewiadomo, z jakich powodów opuszczone w 1957 roku. Podziwiając system budowy zaobserwować można doskonałe połączenie budowanego muru z istniejącymi od wieków skałami. W niższej części miasta spacerować można po pozostałościach dzielnic mieszkalnych. Udając się na wyższe poziomy można zwiedzać różnego rodzaju ośrodki życia kulturowego. Na najwyżej położonym punkcie miasta znajduje się obserwatorium astronomiczne, czyli wg Inków miejsce gdzie przystaje słońce. Wśród innych obiektów wartych zobaczenia w Machu Picchu wyróżnić można Wieżę Słońca oraz Świątynię Trzech Okien. Najbardziej widocznym elementem tamtejszej architektury, zapewniających sprawną komunikację wewnątrz położonego na różnych poziomach miasta, są wszechobecne schody. Doliczono się, bowiem aż 1200 wyrzeźbionych w skale stopni. Przez archeologów w związku z faktem, iż miasto stanowiło w większości miejsce pochówku kobiet, zostało ono nazwane sanktuarium Dziewic Słońca. W lipcu 2007 roku Machu Picchu obok sześciu pozostałych obiektów zyskało miano nowego cudu świata.