Bieszczadzki Park Narodowy leży na terenie Bieszczadów Zachodnich, które są górami średnimi i stanowią najbardziej wysunięta na zachód część Karpat. Rozciągają się od przełęczy Łupkowskiej po Przełęcz Użoda. Na północy dolina Sanu oddziela je od Gór Sanocko-Turczańskich, nazywanych też Bieszczadami Niskimi, natomiast granicę południową wyznacza polsko-wschodnia i polsko-ukraińska granica państwa. W Polskiej części Bieszczadów można wyróżnić kilka wyraźnych pasm, są to: pasmo połoniny Łukowskiej, pasmo Graniczne, Gniazdo Tarnicy, oraz Połoninę Wetlińską i pasmo Łopiennika. Terytorialnie Bieszczadzki Park Narodowy obejmuje: Gniazdo Tarnicy, Połoninę Waryńską, Wetlińską ze Smrekiem, oraz część Pasma Granicznego po Rabią Skałę. Wysokości względne na terenie Parku kształtują się od około 600 do 1346 metrów n.p.m. Kilka szczytów tj. Tarnica, Holicz, Krzemień, oraz Szeroki Wierch, osiąga ponad 1300 metrów n.p.m. Ludność zamieszkująca Bieszczady była zróżnicowana zarówno pod względem etnicznym jak i narodowościowym. W miastach zamieszkiwali głównie polscy rzemieślnicy i żydowscy kupcy. Istniały tutaj też dwa wyznania: katolicyzm uznający zwierzchnictwo papieża i prawosławne mające swego zwierzchnika w Konstantynopolu. Po upadku Konstantynopola, car Rosji podporządkował sobie część kościołów wschodnich. W wieku XVI kościół prawosławny przeżywał kryzys. Cześć duchowieństwa prawosławnego postanowiła powrócić do katolicyzmu. Papież z kolei zaakceptował różnice w ich liturgii, między innymi odprawianie mszy świętej w języku starocerkiewnym. Powstał kościół zwany w późniejszym okresie greckokatolickim. Przed II wojna był on głównym ośrodkiem krzewienia ukraińskiej świadomości narodowej. Kościół ten został oficjalnie uznany dopiero w 1990 roku. Obecnie w Bieszczadach czynne cerkwie greckokatolickie znajdują się w Komańczy, Rzepedzi, Ustrzykach Dolnych, a prawosławne w Szczawiem i Turzańsku. W Bieszczadach zachodnich występują trzy piętra klimatyczne. Piętro umiarkowanie ciepłe obejmuje tereny położone poniżej 650 metrów n.p.m., o ukształtowaniu wypukłym i poniżej 520 metrów n.p.m. o ukształtowaniu wklęsłym. Piętro umiarkowanie chłodne obejmuje tereny wypukłe na wysokościach od 650 do 1075 metrów n.p.m., natomiast piętro chłodne zajmuje tereny powyżej 1075 metrów n.p.m.. Średnia roczna suma opadów w Bieszczadach waha się od 200 do 1200 mm. Największe opady występują latem, a najniższe są zimą. Liczba dni z pokrywą śnieżną wynosi od 110 dni w Ustrzykach Górnych do 160 dni w wysokich górach. Średnia roczna temperatura powietrza waha się od 5oC w Ustrzykach Górnych do 2oC na szczycie Tarnicy. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec, a najchłodniejszym luty. Duże zróżnicowanie klimatyczne wynika z krzyżowania się na tym terenie rozmaitych mas powietrza, oraz rozmaitego ukształtowania powierzchni terenu.

Położone w Meksyku prekolumbijskie miasto Chichén Itzá 7 lipca 2007 roku oficjalnie zyskało miano jednego z siedmiu nowych cudów świata. Założone zostało około 450 roku prze Majów na półwyspie Jukatan. Pierwsze obiekty budowlane charakteryzujące architekturę Majów wzniesione zostały ok. 700 roku. Są to bardzo niskie budynki zbudowane w całości z kamienia o gładkich ścianach. Kolejne dużo większe powstały w okresie panowania Tolteków. Zaliczyć do nich można między innymi Świątynię Wojowników, w której można podziwiać fascynujące filary w kształcie Pierzastych Węży oraz charakterystyczne dla kultury Majów pozorne sklepienia wewnątrz pomieszczeń. Kolejnym wartym zobaczenia budynkiem w mieście Chichén Itzá jest świątynia El Castillo zwana również Zamkiem. Powstała on na szczycie stożkowej piramidy składającej się z dziewięciu tarasów. Wspomnieć należy również o okrąglej dwunastometrowej wieży w kształcie ślimaka o nazwie El Caracol. Rozmieszczone promieniście w wieży okna, świadczą o zastosowaniu wieży do astronomicznych obserwacji. Dzięki pozostałości wielu zabytków w 1988 roku miasto wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Największym oraz najpotężniejszym, występującym na świecie murem jest znajdujący się w Azji Wielki Mur Chiński. Pełni on funkcje muru obronnego wyposażonego w bramy oraz wieże wartownicze. Łączna długość tego niesamowitego obiektu wynosi dokładnie 8851 kilometra. W 1987 roku przez światową organizacje UNESCO został wpisany na światowego dziedzictwa, natomiast w lipcu 2007 roku zyskał miano jednego z siedmiu nowych cudów świata. Z historii wiadomo, że mur powstał w okresie panowania dynastii Ming, natomiast jego budowa trwała niespełna 17 wieków. Obok znaczenia typowo ochronnego przed najazdami wrogów, miał on również ogromne znaczenie handlowe. Mimo, iż jest to największy budynek tego typu usytuowany na ziemi, wbrew temu, co myśli wiele osób nie jest on widoczny gołym okiem z kosmosu. Wspomnieć należy również o tragicznym losie osób, którzy w czasie budowy muru za swe nieposłuszeństwo żywcem byli wmurowywani w fundamenty muru. W sytuacji wówczas, gdy jakiś niewolnik zmarł, to chowano go przy murze w celu uniknięcia epidemii. Nie chowano ich wewnątrz muru, ponieważ mogło to znacznie zmniejszyć jego wytrzymałość oraz w przyszłości podczas napadu doprowadzić do całkowitego zniszczenia.