Mrągowski ratusz położony jest przy ulicy Ratuszowej. Stanowi on centralny punkt miasta. Budynek pochodzi z XIX wieku, a zbudowany został w stylu neoklasycystycznym. Kształtem przypomina prostokąt. Inicjatorem budowy tego obiektu był ówcześnie rządzący burmistrz Bogumił Drobnicki. Nie jest to jednak pierwszy budynek ratuszowy w Mrągowie. Pierwszy powstał bowiem już w XV wieku, ale niestety w pod koniec XVII wieku został zniszczony przez pożar. Wówczas nie było nawet pieniędzy na odbudowę tak ważnego dla miasta obiektu. Obecna budowla jest budowlą piętrową z piwnicami i poddaszem. Dach pokryty jest czerwoną ceramiką, a na jego środku ulokowana została wieża z zegarami na każdej ze stron świata. Natomiast szczyt tej wieży wieńczy duży, wykonany z blachy hełm. Ratusz wielokrotnie zmieniał swoją elewację, dziś jest piękną ozdobą i wspaniałym zabytkiem, którego podziwiają nie tylko turyści, ale również wieloletni mieszkańcy Mrągowa. Obecnie w budynku tym swoją siedzibę ma Muzeum Ziemi Mrągowskiej oraz Urząd Stanu Cywilnego. Jednym z najważniejszych dla Mrągowa zabytków jest Ratusz umieszczony w centrum rynku. Kolejnym zabytkiem wartym odwiedzenia jest Strażnica Bośniacka, gdzie obecnie swoją siedzibę ma izba pamięci. Charakterystyczne dla Mrągowa są również zabytkowe kamienice, które rozlokowane są przy ulicach wyłożonych kostką brukową, co nadaje tym miejscom niesamowity klimat. Najstarszym budynkiem w mieście jest słynna Apteka Pod Orłem. Budowla ta pochodzi bowiem z 1819 roku. Warto także zajrzeć do cerkwi prawosławnej, w której siedem lat temu z doskonałym efektem odnowiono jej wnętrze. Nie sposób pominąć również kamienicy rabina ulokowanej na ulicy Ratuszowej. To właśnie tutaj mieszkał ostatni rabin żydowski pochodzący właśnie z tego miasta. Do obiektów wartych odwiedzenia zaliczyć także trzeba kościół neogotycki z XIX wieku pw. św. Wojciecha. Choć kościół wiele razy był przebudowywany i remontowany, jednak nie stracił na swojej świetności, warto zatem tam zajrzeć. Spośród kościołów zajrzeć można także do kościoła ewangelickiego, który również jest pięknym zabytkiem.

Położone w Meksyku prekolumbijskie miasto Chichén Itzá 7 lipca 2007 roku oficjalnie zyskało miano jednego z siedmiu nowych cudów świata. Założone zostało około 450 roku prze Majów na półwyspie Jukatan. Pierwsze obiekty budowlane charakteryzujące architekturę Majów wzniesione zostały ok. 700 roku. Są to bardzo niskie budynki zbudowane w całości z kamienia o gładkich ścianach. Kolejne dużo większe powstały w okresie panowania Tolteków. Zaliczyć do nich można między innymi Świątynię Wojowników, w której można podziwiać fascynujące filary w kształcie Pierzastych Węży oraz charakterystyczne dla kultury Majów pozorne sklepienia wewnątrz pomieszczeń. Kolejnym wartym zobaczenia budynkiem w mieście Chichén Itzá jest świątynia El Castillo zwana również Zamkiem. Powstała on na szczycie stożkowej piramidy składającej się z dziewięciu tarasów. Wspomnieć należy również o okrąglej dwunastometrowej wieży w kształcie ślimaka o nazwie El Caracol. Rozmieszczone promieniście w wieży okna, świadczą o zastosowaniu wieży do astronomicznych obserwacji. Dzięki pozostałości wielu zabytków w 1988 roku miasto wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Największym oraz najpotężniejszym, występującym na świecie murem jest znajdujący się w Azji Wielki Mur Chiński. Pełni on funkcje muru obronnego wyposażonego w bramy oraz wieże wartownicze. Łączna długość tego niesamowitego obiektu wynosi dokładnie 8851 kilometra. W 1987 roku przez światową organizacje UNESCO został wpisany na światowego dziedzictwa, natomiast w lipcu 2007 roku zyskał miano jednego z siedmiu nowych cudów świata. Z historii wiadomo, że mur powstał w okresie panowania dynastii Ming, natomiast jego budowa trwała niespełna 17 wieków. Obok znaczenia typowo ochronnego przed najazdami wrogów, miał on również ogromne znaczenie handlowe. Mimo, iż jest to największy budynek tego typu usytuowany na ziemi, wbrew temu, co myśli wiele osób nie jest on widoczny gołym okiem z kosmosu. Wspomnieć należy również o tragicznym losie osób, którzy w czasie budowy muru za swe nieposłuszeństwo żywcem byli wmurowywani w fundamenty muru. W sytuacji wówczas, gdy jakiś niewolnik zmarł, to chowano go przy murze w celu uniknięcia epidemii. Nie chowano ich wewnątrz muru, ponieważ mogło to znacznie zmniejszyć jego wytrzymałość oraz w przyszłości podczas napadu doprowadzić do całkowitego zniszczenia.